Ernest Hemingway
biografia
Małgorzata Musierowicz
biografia
Witold Gombrowicz
biografia
Ferdydurke
streszczenie
Trans-Atlantyk
streszczenie
Opium w rosole
streszczenie
Kłamczucha
streszczenie
Komu bije dzwon
streszczenie
Stary człowiek i morze
streszczenie
Dziady cz. III
streszczenie
Dziady cz. II
streszczenie
Dziady cz. IV
streszczenie
Pan Tadeusz
streszczenie
Romeo i Julia
streszczenie
Poskromienie złośnicy
streszczenie
Makbet
streszczenie
Noc listopadowa
streszczenie
Chłopi
streszczenie
Austeria
streszczenie
Sztukmistrz z Lublina
streszczenie

Konrad Wallenrod - Adam Mickiewicz

21
B D

Jedną z największych polskich powieści poetyckich jest napisany przez Adama Mickiewicza Konrad Wallenrod. Utwór ten jest reprezentantem typowo romantycznego gatunku literackiego, stworzonego przez Waltera Scotta i doskonalonego przez George’a Byrona. W sztuce poprzedzającej wydarzenia listopadowe, oprócz historii opowiadającej dzieje Konrada Wallenroda , były tylko jeszcze dwie taki powieści: Maria Antoniego Malczewskiego oraz Zamek Kaniowski Seweryna Goszczyńskiego.

Dla zrozumienia idei Konrada Wallenroda streszczenie nie jest najważniejsze – potrzebna jest znajomość historycznych kontekstów i odniesień, którymi posłużył się Mickiewicz. Książka została wydana w roku 1828 i dedykowana Polakom, którzy dzielili z autorem tułaczy los oraz zmuszeni byli pracować na rzecz jednego z zaborców – Rosji. Mickiewicz pisał o współczesnych wydarzeniach, ale przeniósł akcję do średniowiecza; wykorzystał metodę kostiumu historycznego, co miało uchronić dzieło przed ingerencją cenzorów. Konrad Wallenrod napisany jest językiem ezopowym, pełno w nim aluzji ukrywających prawdziwy sens wypowiedzi. Dodać trzeba do tego poetykę maski, wykorzystującą dualistyczną koncepcję kreacji głównego bohatera.

Charakterystyka Konrada Wallenroda nakreślona została już w cytacie, wykorzystanym jako motto utworu. To cytat z Księcia Machiavellego: „Macie bowiem wiedzieć, że są dwa sposoby walczenia – trzeba być lisem i lwem”. Tytułowy bohater powieści Mickiewicza z konieczności jest dwulicowy. Nosi nie tylko podwójne imię – raz występuje jako Wallenrod, raz jako Walter Alf, ale przede wszystkim jest rozdarty między dumą i rycerskim honorem, a wyższą koniecznością sprytnego i podstępnego działania, przeżywa prawdziwy konflikt moralno-etyczny.

Młodości! jakże wielkie twe ofiary!
Jam miłość, szczęście, jam niebo za młodu
Umiał poświęcić dla sprawy narodu,
Z żalem lecz z męstwem!

Tragizm Konrada Wallenroda wpisany jest w całą powieść. Jako małe dziecko został sierotą – Krzyżacy zabili jego rodziców, po czym wzięli go ze sobą. Dorastał na krzyżackim zamku, wychowywany przez mistrza Winrycha oraz starego wajdelotę litewskiego Halbana. Właśnie z nim, swoim jedynym prawdziwym przyjacielem, przechodzi na stronę Litwy i wspiera ją w walce. Na dworze księcia Kiejstuta poznaje jego córkę, Aldonę i wkrótce staje się jej mężem. Niestety, choć miłość jest prawdziwa, a związek układa się dobrze, nie można powiedzieć, by było to małżeństwo szczęśliwe. Mickiewicz pisze, że

Walter kochał swą żonę, lecz miał duszę ślachetną;
Szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie było w ojczyźnie.

Kluczowym momentem dla problematyki Konrada Wallenroda jest chwila, w której Walter Alf decyduje się opuścić Litwę i wstąpić do krzyżackiego zakonu pod przybranym imieniem Konrada. Podobnie jak w Dziadach, Mickiewicz pokazuje przemianę głównego bohatera w momencie, w którym musi zmienić swoje dotychczasowe życie.

Mickiewicz, Konrad Wallenrod

Wolnym rycerzom – powiadał – wolno wybierać oręże
I na polu otwartym bić się równymi siłami;
Tyś niewolnik, jedyna broń niewolników – podstępy

Litwa ponosi klęskę w zmaganiach z Krzyżakami, a Wallenrod ucieka z pola bitwy. Cierpią wszyscy, zwłaszcza małżonkowie, którzy muszą się pożegnać – na zdrajcę wydano bowiem wyrok. Śmierci Konrada Wallenroda nie da się uniknąć – popełnia więc samobójstwo.

Z lektury Konrada Wallenroda kolejne pokolenia spiskowców i buntowników uczyły się walki z groźnym zaborcą. Był jednym z tekstów, który służył za wzór tym, którzy przygotowywali powstanie listopadowe w 1830 roku. Słynne stało się powiedzenie, mówiące, że „Słowo stało się ciałem, a Wallenrod – Belwederem”. Mickiewicz doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak trudno jest żyć pod presją. Sam nie mógł do końca ufać nikomu, wiedział, że przyjaciel może okazać się wrogiem. Wiódł podwójne życie – publicznie wypowiadał się na bezpieczne tematy, a w samotności pisał dzieła o patriotycznej wymowie. Liczył jednak, że trudy się opłacą. Dlatego też w powieści Halban złożył Konradowi obietnicę, że jego imię będzie głośne i sławne na całej Litwie, że dzięki swojej niezłomnej postawie – zyska nieśmiertelność.

Ocena pracy

Zgłoś błąd

Szukaj materiałów

© 2022 Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved Regulamin Polityka prywatności

Porozmawiaj z nami

Wybierz interesujące Ciebie tematy

Dane kontaktowe

!
!
!

Dla firm

!